×

Rola i cechy konia wybranego do hipoterapii

  • 10.05.2018, 08:00
  • Grupa Tipmedia
Rola i cechy konia wybranego do hipoterapii
Wielu autorów podejmujących temat współpracy pacjentów z końmi podkreśla istotę więzi, która pojawia się pomiędzy zwierzęciem a pacjentem. Na pewno ma na to ogromny wpływ fakt, że w przypadku znacznego stopnia niepełnosprawności ruchowej, współpraca z koniem pozwala dać pacjentowi namiastkę niemal swobodnego poruszania się. Więzi, które pojawiają się w czasie terapii mają ogromne znacznie dla jej całego procesu.

„Jakież to wspaniałe przeżycie, kiedy z wysokości końskiego grzbietu można uzyskać całkiem nową perspektywę, odkryć nieznane dotąd rejony, wspólnie z koniem wykonywać sprawne i harmonijne ruchy oraz doczuwać swój wpływa na to duże i silne zwierzę oraz dobierać jego łagodną reakcję. Może to się przyczynić do rozwoju osobowości człowieka oraz nadrobienia lub wyrównania jej zaburzeń”.

Warto również wspomnieć o istocie uspołeczniania pacjenta w czasie hipoterapii. Wielu z nich jest odizolowanych w znacznym stopniu, co również jest powodem marginalizacji osób niepełnosprawnych. Kontakt pacjenta z koniem jest więc wstępem do budowania prawidłowych relacji z innymi, zwłaszcza przez wzgląd na fakt, że zwierzęta odczuwają bodźce oraz reagują na nie, co dla wielu chorych ma ogromne znacznie. „W ten sposób powstaje swoista, nie obciążona niczym nić porozumienia, dzięki której może zostać nawiązany lub przywrócony kontakt z innymi ludźmi i światem zewnętrznym. W jeździectwie, stanowiącym element pedagogiki specjalnej, wykorzystuje się to jako jedną ze swoistych możliwości i metod wychowawczych. W tym wielopostaciowym układzie koń- jeździec, jeździec instruktor, jeździec – inni jeźdźcy i inne konie powstaje struktura społeczna ośrodka jeździeckiego oferująca nowe możliwości integracji społecznej, wzajemnego zrozumienia, a także wspólnych działań i zainteresowań”.

Jak wybrać odpowiedniego konia?

Dobór konia, który ma brać udział w zajęciach z hipoterapii musi być wypadkową potrzeb pacjenta i możliwościami zwierzęcia. Koń musi mieć odpowiedni poziom wytrzymałości zarówno psychicznej, jak i fizycznej. Nie istnieją w tej materii oczywiście konie idealne, ale istnieją możliwości dobrania takich parametrów, które pozwolą na swobodną i przede wszystkim efektywną pracę konia z pacjentem. „Najkorzystniejsze w hipoterapii są, wałachy, czyli konie wykastrowane, mniej korzystna jest klacz ze względu na niesprzyjające współpracy występujące u niej okresy rozrodu, a w żadnym wypadku nie używa się ogiera. Koń nie powinien być zbyt młody, najlepiej jeśli ma od 6 do 15 lat. Wymagana jest wysokość w granicach od 135-150 cm w kłębie. Dla hipoterapii przez dorosłych koń powinien być wyższy”.

Bardzo istotna jest również kondycja zwierzęcia, która pozwoli mu na obcowanie z chorym przez optymalny czas przeznaczony na terapię. Oczywistą sprawą jest również zdrowie konia, które musi mieć silne stawy, mocne kopyta oraz zdrowe zęby i skórę. W żadnym wypadku do hipoterapii nie można dopuścić zwierzęcia, które ma problemy ze grzybicą lub wszawicą. Koń, który zajmuje się pacjentami nie powinien być flegmatyczny, nie sprawdzi się jednak zwierzę zbyt gwałtowne. Bardzo istotne jest nauczenie konia spokojnego zmienia chodu, aby zbyt mocne gesty nie straszyły pacjentów lub nie wywoływały niebezpiecznych sytuacji. „Musi być chętny do pracy i niepłochliwy, nie reagować na często występujące w hipoterapii bodźce zewnętrzne, jak krzyki czy gwałtowne niekontrolowane odruchy chorych dzieci. Powinien tolerować obciążenie szyi i zadu, akceptować dużą ruchliwość jeźdźca na swoim grzbiecie, zmiany obciążenia, klepanie, obłapianie. Powinien mieć również niezbyt wrażliwe lędźwie, uszy i słabizny. W stosunku do ludzi powinien być ufny o niewygórowanym instynkcie stadnym (spokojnie odchodzi od koni).

Koń przede wszystkim musi być bardzo mocno zdyscyplinowany, kolejną cechą niezwykle istotną w jego doborze jest brak nerwowości, która może być powodem do stwarzania zagrożenia dla potencjalnych pacjentów. „Poprzez krzyżowanie ze sobą odpowiednio dobranych osobników mających jak najwięcej cech przydatnych w hipoterapii, można stworzyć optymalny do tego celu model konia. Do tego typu terapii szczególnie zalecane są następujące rasy: halfingery (w Niemczech, Austrii, Włoszech), koniki norweskie (w krajach skandynawskich), w Polsce najpopularniejsze są konie huculskie oraz drobniejsze typy koni śląskich. Utrzymanie konia służącego do hipoterapii nie różni się od ogólnie stosowanych zasad. Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na czystość sierści, a także systematyczne jego użytkowanie”.

Jaki będzie efektywny model współpracy zwierzęcia z człowiekiem?

Warto zaznaczyć, że w przypadku współpracy pacjenta z koniem, zalecanym i najbardziej optymalnym czasem jest pracy są 4 godziny. Dodatkową godzinę poświęca się na dyscyplinę konia w postaci odpowiednio dobranego treningu „Jego czas odpoczynku powinien być przeznaczony na karmienie, popas na trawie i pielęgnację. Raz w tygodniu należy mu się dzień wolny od pracy”.

W szeroko pojętej zooterapii bardzo istotne są emocje. Dla wielu pacjentów kontakt z żywym zwierzęciem jest nieoceniony i jest przez nich zupełnie inaczej postrzegany niż inne formy terapii. Co ciekawe, Intermountain Therapy Animals Reading Education Assistance, czyli program terapeutyczny opracowany w Stanach Zjednoczonych wykazał, że współpraca dzieci ze zwierzętami powodowała u nich obniżenie ciśnienia krwi oraz bardzo istotny w wielu schorzeniach strach przed oceną. W wielu miejscach pracę z końmi wprowadza się również, jako formę socjalizowania więźniów oraz podopiecznych zakładów poprawczych. „W jednym z ośrodków w Kalifornii tzw. trudna młodzież (wyroki za napady z bronią ręku, przestępstwa uliczne) w zamian za dobre sprawowanie dostaje pod opiekę kucyki. Dla ludzi wychowanych na ulicy to szansa, jakiej dotąd nie znali. W Polsce kontakt z końmi mają m.in. podopieczni zakładu poprawczego w Studzieńcu”.

Włączenie konia do zabawy z dzieckiem daje wiele możliwości, ale muszą być to indywidualnie dopasowane do potrzeb i problemów dziecka możliwości. Pacjentom lękowym, o zaburzonym poczuciu bezpieczeństwa, pozwolimy doświadczać miękkości, ciepła i siły tego zwierzęcia.

Jak wspomniano wcześniej każda styczność dziecka z koniem w czasie działań hipoterapeutycznych będzie dawała inne możliwości oraz będzie musiała zostać zindywidualizowana pod kątem wybranego pacjenta. Należy wziąć pod uwagę i możliwości i potrzeby, zwłaszcza w przypadku małego pacjenta. Np. niepełnosprawnym, którzy odczuwają lęk lub mają problemy z poczuciem bezpieczeństwa zaleca się powolne doświadczanie zwierzęta za pomocą samego z nim obcowania. W wielu przypadkach nawet tak delikatne sposoby współpracy dziecka z koniem przynoszą ogromne rezultaty. A.Strumińska wspomina również o istotnej roli widowni w czasie festynów lub zawodów jeździeckich organizowanych przez ośrodki terapeutyczne. Ważne jest również to, aby wśród widowni znajdowały się osoby z różnych środowisk dziecka. Może być to zarówno najbliższa rodzina, jak i znajomi z ośrodka, szkoły, podwórka itp. Autorka wspomina również o tym, że konie mają zdolność stymulowania poziomu pobudzenia dziecka. Wybierając odpowiedni powolny, lekko kołyszący chód możemy mieć pewność, że zbyt nadpobudliwe dziecko zacznie się uspokajać. Natomiast zwiększenie rytmu jazdy na pewno zwróci uwagę małego pacjenta, któremu zdarzyło się w czasie zajęć zbyt rozkojarzyć. Tym samym jeździec poszukujący stymulacji odnajdzie ją w krótkich odcinkach kłusa, natomiast dziecko o optymalnym niskim poziomie pobudzenia będzie czuć się komfortowo, doświadczając mniejszej ilości bodźców.

Sprawdź produkty na Vitaltabs https://vitaltabs.pl/produkt/amigdalina-kapsulki/

Grupa Tipmedia
Podziel się: